Even forever feels too short with you

Seine'in alt rıhtımlarında kule her saat başı beş dakika ışıldar. Beş dakikanın ne kadar kısa olduğunu orada öğrenirsiniz.

Oradaki saatimiz

Ekimde, yapraklar hâlâ ağaçlardayken, sekiz buçuğu biraz geçe Pont Alexandre III'teki merdivenlerden indik. Parke taşı için yanlış ayakkabıları giymiştim. Yanında duracak bir fener bulana kadar buna iki kez güldük. Pont des Invalides'in kemerleri suyun üstünde karanlık duruyordu. Ötelerindeki kule yalnızca altın rengiydi. Sonra saat dokuzda ışıldamaya başladı. Kötü dans ettik, çoğunlukla sallandık. Arkamızdan tıkırdayarak bir bisiklet geçti. Beş dakika uzun değil. Yine de bir sonrakini bekledik, ondan sonrakini de. Yine çok erken bitti.

O saatte alt rıhtım bir nehrin sessizliğiyle sessizdir: taşa vuran su, köprüden gelen sesler, hiç araba yok. Siz ikiniz tam ortasında, hiçbir şey ödemeden durabilirsiniz. Hava karardıktan sonra kule her saat başı beş dakika ışıldar. Yani bir sonbahar gecesi size sekizle on bir arasında birkaç şans verir. Yeni aya en yakın hafta sonunu seçin, gökyüzü daha karanlık kalır. Yine de şehrin ışığı yüzünden çizimdeki yıldızları göremezsiniz.

Dürüst bir şey: son ışıltının ne zaman olduğunda kimse tam anlaşamıyor. Bize on bir dendi, başkaları yazın daha geç diyor. Rıhtımlar boyunca eve yürüyüşü planlamadan önce tarihiniz için kulenin resmi sitesine bakın. Bir de parke taşını affeden ayakkabılar getirin.

♡ Parke taşlarında kim sendelemeden en uzun sallanacak diye bir yarış tuttuk. Her ışıltıda kendi ayakkabılarıma yenildim.