With you, even wonder feels like home

Kapılar açıldıktan sonraki on beş dakika boyunca uzun havuz boştur ve beyaz kubbe kendi yansımasının üstünde yavaş yavaş ısınır.

Oradaki saatimiz

Hava aydınlanmadan sıradaydık. Üşüyen ellerimizde kâğıt bardaklarda şekerli çay vardı. Saati beşe kuruyorsan buna buluşma denir mi diye tartışıyorduk. Sonra kemer, kubbeye dümdüz uzanan su ve üstünde kimse yok. Mermer önce griye döndü, sonra pembeye, sonra içeriden aydınlanıyormuş gibi bir beyaza. Hafifçe salınmaktan daha akıllıca bir şey planlamıştım. Sadece sarıldık, yanak yanağa, servilerin arasından bir karga söylenirken. Önünde durduğumuz en görkemli şeydi ve kendi mutfağımız gibi geldi.

Siz ikiniz kapılar açıldığında, gün doğumundan yarım saat önce oradaysanız doğruca yürüyün ve kemerden sonraki ilk boş taş zemine geçin, suyun tam ortasına. Aşağı yukarı on beş dakika boş bir havuzunuz olur. Yansıma kıpırdamaz, tek ses kumtaşına basan ayaklardır. Sonra kalabalık yolun yarısındaki mermer banka varır ve sessizlik sahip olduğunuz bir şey olmaktan çıkıp hatırladığınız bir şeye dönüşür. Dansı küçük tutun; burası bir türbe ve hemen yanında ibadete açık bir cami var.

Dürüst bir şey. Çizimdeki gün batımı orada olmuyor: kapılar güneş batmadan yarım saat önce kapanıyor, zaten o noktadan yanlış yöne bakıyorsunuz. Biz kendi gün batımımızı bir önceki akşam, Taj'ın kapalı olduğu bir cuma, nehrin karşısındaki bahçeden izledik. Tripodu evde bırakın. Aralık ya da ocaktaysanız sis kazanırsa diye ikinci bir sabahı boş tutun.

♡ Bahçe duvarlarında ilk maymunu kimin göreceğine dair iddiaya girmiştik ve ikimiz de kendinden çok emin bir sincaba kaybettik.