We were together. I forget the rest

Cortona'da taş evler kaleye doğru tırmanır ve mavi saatte aşağıdaki her pencere yanar, mutfak mutfak, tek tek.

Oradaki saatimiz

Kötü planlamıştık. Ben mavi saatte kaleyi istiyordum, sen tabelayı yüksek sesle okudun: hava kararmadan kapanıyor. Biz de taşlarda hâlâ altın ışık varken mozaiklerin yanından indik ve onun yerine odamızın terasına oturduk. Aramızda bir fener, kitabın yirmi dakika boyunca aynı sayfada açık. Çatılar turuncudan griye, sonra mürekkebe benzer bir renge döndü. Önce kırlangıçlar, sonra aşağıda bir yerde havlayan bir köpek, sonra bir pencere, sonra yüz pencere. Şarabın tadı serin bir mahzen gibiydi. Güldün, çünkü sen bakmıyormuşsun gibi durmadan bak deyip duruyordum. Birlikteydik. Gerisini unuttum.

Siz ikiniz ışığın gün batımından yirmi beş ila kırk dakika kadar sonra yumuşamasını bekleyebilirsiniz. Eylül ortasında bu, sekize çeyrek kala ile sekizi çeyrek geçe arası demek. Dışarıda oturacak kadar hâlâ ılık, kasaba da yazdan daha sakin. Taş evler tepeye doğru Medici kalesine kadar üst üste diziliyor. Parıltı sıradan pencerelerden geliyor, yemek yapan insanlardan, konuşan insanlardan. Kendi odanızın ışığı arkanızdaki duvarı ısıtıyor.

Dürüst bir not: odalarda sigara içilmiyor, bir şey yakmadan önce balkon kurallarını öğrenin. Kaleyi de karanlıktan sonra değil, altın saatte görün. Eylülde yedide kapanıyor.

♡ İlk yanan pencere oyununu oynadık, gözcüler gibi çatıların üzerinden işaret ederek. Sen her turu kendi odamızdakini sahiplenerek kazandın.