Even the fog knew we belonged here

Marin yakasındaki sessiz bir koydan bakınca ışıklı köprü alacakaranlığa tırmanıyor. Koyun karşısında bütün şehir size doğru parlıyor.

Oradaki saatimiz

İskeleye çok erken vardık, cebinde yüzük olan herkes gibi. Sen ışığı dert ettiğimi sandın. Ben patikada dizimi dert ediyordum. Güneş köprünün ardında battı. Gökyüzü önce turuncuya döndü, sonra öyle derin bir maviye ki kuleler onun içine yükselmeye devam ediyor gibiydi. Suyun karşısında şehir yavaş yavaş yandı. Diz çöktüm. Sen önce güldün, sonra ağladın, sonra yakama doğru evet dedin. Burunların ötesinde sis alçakta durdu ve orada kaldı. Sanki bu akşamın bizim olduğuna karar vermişti.

Siz ikiniz Eylül ya da Ekim'de gelirseniz, batıdaki parklar griyken Fort Baker çoğu zaman güneşte olur. Horseshoe Cove durgun bir su ve eski bir iskele. Kuzey kulesi hemen üstünüzde. Işıklı yol uzun bir çizgi halinde uzaktaki kuleye uzanıyor, şehir ışıklarını koya döküyor. En güzeli gün batımından sonraki yirmi küsur dakika, gökyüzü turuncudan maviye dönerken. Biraz daha kalın, ilk yıldızlar kulelerin üstünde belirir. Yeni aya yakın günlerde gece daha da karanlıktır.

Gün batımından yarım saat önce iskelede olun. Mavi gittikten sonra da kalmaya vakit ayırın. Çizim hakkında dürüst bir şey: aynalanmış çizildi. Orada durduğunuzda kuzey kulesi hemen sağınızda kalır. İkisinin uyuşmasını istiyorsanız çizimi ters çevirin.

♡ Sonra Battery Yates yamacına çıktık, ışıklı yoldan geçen arabaları saydık. İki kez şaşırdık. İlk yıldız görününce saymayı tamamen bıraktık.