Some people make ordinary places feel extraordinary

Sade bir Paris sokak köşesi, ekmek ve peynir dolu bir kâğıt torba ve saat başı kibrit gibi tutuşan altın bir kule.

Oradaki saatimiz

Rue Cler'den ekmek, bir dilim peynir ve bir şişe aldık. Beceriksizce, hâlâ sıcakken, Rue de l'Université ile Rue Saint-Dominique'in köşesine taşıdık. Aslında hiçbir şeydi. Bir sokak köşesi, kepenkli bir kapı, çok küçük bir köpeği gezdiren bir adam. Gökyüzü o koyu mürekkep mavisine döndü. Kule arduvaz çatıların ve bacaların üzerinde altın gibi duruyordu. Saati yanlış okumuştum. On dakika kıpırdamadan bekledik, ışıldamak üzere olduğundan emindik, o ise hiçbir şey yapmadı. Peynir kâğıdından kayana kadar güldük. Sonra hepsi birden yandı ve sen dönüp bana baktın.

Siz ikiniz mavi saati gün batımından yaklaşık yirmi beş dakika sonra yakalarsınız. Çinko çatılar gökyüzüyle aynı renge döner. Kuzey kaldırımında durun, kule tam binaların arasına oturur, sanki sokak onun için çizilmiş gibi. Hava karardıktan sonra her saat başı beş dakika ışıldar. Geri kalan zamanda sadece parlar ve köşe yine sessizleşir. Bir lamba, bir kapı, siz ikiniz. Manzara ünlü. Köşe sıradan. Onu değiştiren yanınızdaki kişi.

Son ışıltı saat on birde, ışıklar gece yarısına çeyrek kala söner. Eylül sonu, ekim, nisan ya da mayısta gelin. Temmuz ve ağustos sıcak ve kuyruk demek.

♡ İlk parıltıya denk gelecek bir öpücük ayarlamaya çalıştık, tam bir dakika kaçırdık ve ışıklar sönene kadar her saat başı pratik yapmaya devam ettik.